আপোনাসৱৰ
এনে হয় নে নাই নাজানো, মোৰ কিন্তু হয়।
হেজাৰ
প্ৰত্যাহ্বানৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ বাগৰ কৰি আগুৱাই
উদ্দাত্ত
কণ্ঠেৰে আবৃত্তি আঁওৰাই অভিনয় প্ৰত্যাসী মই
মঞ্চোপৱিষ্ট
হৈয়ো এলাহতে স্থগিত ৰাখি থ’লোঁ অভিনয়।
পৃথিৱীয়ে
যাছিলে উছাহ আৰু উদ্দিপনাৰ লহৰ মোক,
ঋতুৱে
ঋতুৱে উছৱ পাতি আদৰিব খুজিলে বাৰম্বাৰ।
এলাহতে
ওলাই নগ’লোঁ, এলাহতে মাত নিদিলোঁ এষাৰ-
সখীয়তিক,
দৰিকণা জাকক অথবা মাণিমুণি শাকক।
অগণন
স্বৰ্ণবিন্দুৰে বুটা বাচি বাচি তৰি দি চন্দ্ৰতাপ,
অথবা
উত্তাল মাদলেৰে আকাশে পতা অভিষেক দেখিলোঁ।
হে
অজানা, বিধাতা, নামী, অনামী, কিবা কিবি, ৰূপ বা অৰূপ!
কোনো
অভিযোগ নাই : “অমুকটো নিদিলা, তমুকটো নাপালোঁ…”
এলাহৰ
বাদে যে মোৰ অপৰাধো নাই, ই কথাও ধুৰুপ।
জীয়াম বুলি আহিও এই পৃথিৱীলৈ এলাহতে নিজীয়ালোঁ।
No comments:
Post a Comment