১) নিজগুণে
নঙলা মুখত ৰৈ থাকক
কটাৰীৰে পিঠিৰ ঘামচি খজুৱাই।
মানুহ এজন চাইকেলখনেৰে
বাটেদি পাৰ হৈ যাওক।
"হেই ইয়্যে"
এনেকুৱা কিবা শব্দ
এটা ওলাওক।
হে'ৰা কি খবৰ, ভালনে,
এনেকুৱাই কিবা এটা বুলি
বুজি লওক নিজগুণে।
উত্তৰটো দিব খুজিছিল-
অঁ এয়াহে, এনেয়ে
ৰৈ আছোঁ, বাকী ঘৰত ভালেই আৰু।
কিন্তু আপোনাৰ মুখেৰে
ওলাল-
"এয়্যাও"
নে এনেকুৱাই কিবা
গেঙনি বা গোঁগোৱনি এটাহে।
বুজোতাই তাতে বুজিলে
বুজিব লগাখিনি
নিজগুণে।
বৰদেউতাককাই নামৰ
শেষত
"ঔৱা গৰৰৰ"
বুলি কৰা শব্দটোৰ
দৰে। প্ৰত্যুত্তৰত সমস্ত ৰাইজে
"হৌ উৱা ভৰৰৰ"
বুলি কৰা গলহেকাৰিৰ
নিচিনা শব্দবোৰৰ দৰে।
নেদেখাজনে নিজগুণে
বুজি লয়
এই গেঙনি, গোঁগোৱনি,
ভোৰভোৰনিৰ দৰে শব্দবোৰেই
তেৰাৰ নাম লোৱা বুলি।
নিজগুণে মানুহবোৰ
মানুহৰ স'তে বান্ধ খাই থাকে।
নিজগুণে মানুহবোৰ
মানুহৰ স'তে বান্ধ খাই থাকে।
হাজাৰ কথাবাৰ্তা
আৰু বাকবিতণ্ডাৰ শেহত এই
ভোৰভোৰনিকণেই সাৰ।
২) ভোৰভোৰনিয়েই সাৰ
দুহাতে গেবাৰি খাটে
মুখে ভোৰভোৰনি সাধে।
ভোৰভোৰাই থকা মানুহজনীৰ
মুখখন
বন্ধ কৰিবলৈকে পুতেকলৈ
এজনী চপাই দিলে।
ভোৰভোৰনিৰ পোৰণিত
ন বোৱাৰী পুৰণি হ'ল।
ভোৰভোৰনিতে নাতি
হ'ল নাতিনী হ'ল। ভোৰভোৰনি নকমিল।
ভোৰভোৰনিতে এখন ঘৰ
দুখন হ'ল।
ভোৰভোৰনিতে মথুৰা
বৃন্দাবন। ভোৰভোৰনিতে
সাউৎকৈ পাৰ হয় কোন
সৌটো জপনামুখ!
মনৰ শান্তি নহ'ল।
ভোৰভোৰনি শান্ত নহ'ল।
ভোৰভোৰনিতে নুমাব
ধৰা ভোটাটোত তেল অকণ পৰিল
ভোৰভোৰনিয়ে হোৱা
ভাতক কৰিলে চাউল
ভোৰভোৰনি বুঢ়ীয়ে
জীৱনত বিচাৰিছিলে কি
কোনেও নুবুজিলে।
এদিন হঠাৎ
ভোৰভোৰনি নোহোৱা
হ'ল। ঘৰখন নিজম পৰিল।
কথাবোৰ কথাই। ভাষাৰে
নাটে।
ভোৰভোৰনিতে কথা,
বেথা, লেঠা। ভোৰভোৰনিতে
জীৱনৰ এঠা।
ভোৰভোৰা বৌটি ভোৰভোৰা।
ভোৰভোৰা আইতা ভোৰভোৰা।
গয়া কাশী বৃন্দাৱন
সকলো অসাৰ,
ৰুমালত ফুল তুলি
থকাৰ মাজতে তাই গুণে-গাঁঠে
বৌটি তোৰ ভোৰভোৰনিহে
সাৰ।।
