সুজাতা

বিৰিখৰ

আঁৰে আঁৰে

ৰঙা মাটিৰ

কাঁকড় গছকি

আগবাঢ়ে

সুজাতা

শীৰত পৰমান্নৰ মলা

যেনিয়ে পৰে খোজ তাইৰ

বোধিদ্ৰুমৰ বাট

সেই যি প্ৰথম

বাজলৈ ওলাল

শিল্প

মুকলি আকাশৰ তললৈ

ওলাল শিল্প

মানুহৰ সান্নিধ্য বিচাৰি

মুক্তিৰ সন্ধানত শিল্প

আৰু 'দেখি নাই ফিৰে'

শীৰত লৈ পৰমান্নৰ মলা

ৰৈ থাকিও গৈ থাকি

গৈ থাকিও ৰৈ থাকি

কি কৈ থাকিল

সুজাতাই

সত্যান্বেষনৰ

আলোকপ্ৰপাতৰ প্ৰত্যাসী

পৰমান্ন

শীৰত তুলি

স্থিতি গতিৰ দ্যোতনাত সুজাতা

ধাৱমান সুজাতা স্থিতপ্ৰাজ্ঞ সুজাতা

সদ্যহতে

মই উভতি আঁতৰি আহিম

আহি আহি

দূৰৈৰ পর্বতটো হৈ ৰ’ম

যাক তুমি ভাল পাইছিলা

যাৰে সাহস বান্ধিছিলা বুকুত

ভাদমহীয়া ওভতনি সোঁতকে হওঁ

পথাৰৰ চোতালৰ

শাম কাটক উন্মাদনা

বনৰ ঋতু ধৰা বন্ধা মনৰ ঋতু বান্ধ নমনা

তোমাৰ চকুৰ ঠাৰতে ঋতু সলনি হয়

চকুৰ ঠাৰতেই আকৌ মেঘে গাজিব

বৰষুণ দিব। ৰঙাজান খহিব

উন্মাদ হৈ উঠিব দ’লগুৰি পথাৰ

দেহা হ’ব দিহিঙৰ গৰা

সদ্যহতে

ভাদমহীয়া ওভতনি সোঁতকে হওঁ

দুনাই দূৰৈৰ পর্বতটোকে হওঁ। কঁহুৱা গজক

মোৰ বুকুৰ বালিচৰতো

শাঁত পৰক উন্মাদনা, তোমাৰ মৰম ৰওক

ঢলতো তোমাৰ মৰম, পলতো।। 


ৰচনা- ২০০০

নতুন বছৰৰ চনেট

উঠা ইৰম। কাগজ লোৱা। কলম লোৱা। লেখা কবিতা।   

ভাঙি দিয়া আমাৰ চেতনাৰ প্রাচীণ জৰতা। নতুন বাৰতা-   

অনাগত দিনবোৰ তোমাৰ আৰু আমাৰ। সঁচা কথা,   

সপোন দেখা মানুহৰ বাবেহে আছে সমুখত দলিচা পতা।    

বছৰে বছৰে বছৰ বাগৰে। উঠা হে ইৰম উঠা।

নতুন ৰূপত আৰম্ভ হ’ব নতুন বছৰৰ নতুন মেলা ।     

কাণ পাতি শুনা। বুট জোতাৰ গৰকত থকা সৰকা  

নহয় আৰু ৰাতি, নিজম নপৰে গাঁৱত শিপিনীৰ গৰকা।   

ৰাতিপুৱাতে ওলাই যোৱা ল’ৰাটো সন্ধিয়া চকামকা  

উভতি ঘৰ সোমাবহি। মুখত হাঁহি। দুচকুত সপোন অঁকা। 

নাই ভয়, নাই আৰু নহয় আত্মাৰ ক্ষয় এচিকটা।  

গালিবৰ দৰেই কাণখোৱাই কয় মাথোন একেটাই কথা -  

বছৰ শেষ নৌহওতেই আৰু শেষ নহয় ধানৰ ভড়াল। 

মনৰ সন্তুষ্টিৰ কাৰণেই এনেবোৰ কথা ভাবি থকা ভাল।  

ৰচনা- ২০১০

Prakash, April, 2014

জগত

- গুলজাৰ

মাত্ৰ কেই কোটি মান বছৰতে

সূৰ্যৰ জুই নুমাব যেতিয়া

আৰু ছাই উৰিব সূৰ্যৰ পৰা

যেতিয়া নুবুৰে কোনো জোন

আৰু নুঘুৰে কোনো শ্যামলী ধৰা

তেতিয়া শীতল স্তিমিত এঙাৰৰ দৰে

ঘূৰি থাকিব এই মাটিৰ এটা টুকুৰা

অনাই বনাই

ঢিমিকি ঢিমিকি আধৰুৱা পোহৰত

সেই সময়ত যদি

কাগজত লিখা এফাকি কবিতা কেনেবাকৈ

উৰি উৰি সূৰ্যত পৰেগৈ

তেন্তে কিজানি সূৰ্য পুণৰাই জ্বলি উঠিব