পূৱা-গোধূলি-মাজৰাতি খিৰিকীখনেদি চাওঁ
ধোঁৱা উৰি থকা দেখোঁ। দেখোঁ একুৰা জ্বলন্ত জুই।
মৰিশালিখনত।
হেৰাক্লিটাছ ঔ, জুই চাবি? চা।
গগনচুম্বী লাইটস্তম্ভ এটা আছে সৌখিনিতে, ওৰেৰাতি জ্বলে
সম্ভৱতঃ মহানগৰৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী লাইট
সেইকেইটা।
তাৰ বিপৰীতে নিজৰে চিল্যুৱেট নিৰ্মাণ কৰিবলৈ গৈ
বুৰ্বক ট্ৰেন্স্লুচেণ্ট ধোঁৱাবোৰ
আৰু বেছি জিলিকি জিলিকি উঠে
ভিনচেণ্টৰ টাৰ্ব্যুলেন্স
খিৰিকীখনেদি চাওঁ
গ’ল
কোনোবা এজন গ’ল (আজি বা কোন গ’ল?!)
কোন কবীৰৰ টেকেলি ভাঙিল
কোন বোধিসত্বৰ খোজ এটা পানীয়েদি উটিল
মৃত্যু উপত্যকাত ইয়ে আটাইতকৈ ডাঙৰ উৎসৱ
ভাবিয়ে ভাল লাগে
মৃত্যুৎসৱৰ অনবিল আনন্দৰ মই ভাগীদাৰ
ভূবিজ্ঞানীয়ে জানে, সভ্যতা জীয়াই থকা
মাটিৰ যি একমাত্ৰ তৰপ
সি মৃতক-ফচিলৰ তৰপ
আমি য’ত আজি থিয় দি ৰওঁ সদম্ভে সি মৃতকৰ ভূমি
চৈধ্য ভূৱনৰ চৌধাৰী মৰিছে ইয়াত, অঁ অ’ তাঁতী
কোনোবাদিনা কোনোবামুহূৰ্তত যেতিয়া ধোঁৱাবোৰ নেদেখোঁ
জুই একুৰা জ্বলি থকাৰ উমান নাপাওঁ
এক অদ্ভূত শূন্যতাই আগুৰি ধৰে
আজি কোনো ক’তো মৰা নাই, কোনো শিশু কোনো বৃদ্ধ
এই শূন্যতাৰ নাম নাই! এটা ব্যাখ্যাহীন হাহাকাৰ!
No comments:
Post a Comment