আইনষ্টাইনৰ বেহেলা

আইনষ্টাইনৰ বেহেলা শুনি কাষ চাপি গৈছিলোঁ।

মই অসমৰ পৰা অহা বুলি শুনি তেওঁ এটা

ভূপালি ৰাগ বজালে। প্ৰাৰ্থনাৰ দৰে কৰুণ।

অসমীয়া সঙ্গীতত হেনো ভূপালিৰ কিবা এটা

এৰাব নোৱাৰা সম্পৰ্ক আছে।

আমাৰ দেশৰ কথা আৰু কি জানে বুলি সোধাত ক'লে

তেওঁ ভালপায় এই ভূখণ্ড - হেনো সাইলাখ গেলেক্সী

অযুত তৰাৰ সমাবেশ

বহু আলোকবৰ্ষৰ কাহানিবাই নিৰ্বাপিত কোনোবাটো তৰা

এতিয়াও ঢিমিকিয়াই আছে

এই অদ্ভূত দেশ। সময়ৰো এইখিনিতেই শেষ।

মই তেওঁৰ মুখতে টপৰাই ক'লোঁ, তেনেহ'লে আপুনি ক'ব নেকি

এইখিনিতেই পোহৰৰো শেষ?

মোৰ কথা শুনি তেওঁ জিভাখন উলিয়াই হাঁহিলে মাথোঁ।

নৱকান্তই ক'লে তাৰমানে? মই ক'লোঁ-

ঠিক তেনেকৈ মুখামুখিকৈ লগ পোৱা নাই অৱশ্যে। পিছে ক'ত আছে তেওঁ?

তেওঁ নাই। বুদ্ধক দিবলৈ বুলি সৰিয়হ বিচাৰি

গ'লগৈ। সৰিয়হ নাপালে।

তেনেতে ভূপেন চকীদাৰে ঘণ্টিত দিলে কোব

পঞ্চম স্বৰত বাজি উঠিল ঢং

ডিফুৰে ভাইটি, শদিয়াৰে ভণ্টি

কোকৰাঝাৰৰ ৰাভাৰ সৈতে লোহিতমুখৰ কণটি

দৌৰি আহিল।

হঠাৎ কিনো হ'ল

হয়তো কোনোবা নদী বেপাৰীয়ে ক'ৰবাত 

বান্ধ খুলি দিলে

ফেনে ফটোকাৰে লুইতৰ পানী ঢলে বলে আহিল

মাটিয়ে ফাট মেলিলে। তৰ্জনে গৰ্জনে মাটি ফাটিবলৈ ল'লে।

তুলসীৰ তলত মৃগপহুৰ স'তে আখৰা কৰি আছিল প্ৰভূ ৰামে।

ল'ৰাহঁতে প্ৰভূ ৰামক বিপদৰ কথা ক'লত, এয়ে সময়

মাটি ফালি উলিয়াম ক'ত আছে মোৰ সীতা সুন্দৰী বুলি

প্ৰভূ ৰামেও আৰু হে বেছিকৈ খান্দিবলৈ ল'লে মাটি

জিয়'প্লাটনিক গতি বিধিৰ অধ্যয়ণ কৰা গবেষক সকলেও

ছেগ বুজি আৰম্ভ কৰিলে গবেষণা। ফলা মাটি আৰু অলপ

দ কৈ ফালি তেওঁলোকে বিচাৰিলে

অধ্যয়ণৰ সমল।

মাটি ফাটি ফাটি, পানী বিয়পি গোটেইখনতে

একো একোটা সৰু সৰু দ্বীপ হ'ল।

একো একোটা নিৰ্জন দ্বীপত ৰৈ গ'ল একো একোজন

নিঃসংগ মানুহ।

দিখৌৰ বালিত আছ নেকি কোনোবা খুচৰি বালিৰ বুকু

আছে নেকি, ইয়াতে আছে নেকি ক'ৰবাত আজানৰ চকু

হাতীপটিয়েদি বাট বুলি গৈ থকা ঐৰাৱতৰ পিঠিত উঠি

আইনষ্টাইনে বেহেলা বজাইছে

ক'ৰবাত হয়তো এতিয়াও ৰুণুমীয়ে আইতাকৰ পৰা তাঁতৰ কাম শিকিছে।

ছিগা সূতা ভালকৈ জোৰাবি আই

নহ'লে লাগিব লেঠা।

ময়ো ভুলতে মন্দিৰত সোমোবা ছাগলী এটা দেখি

তাৰ পিছে পিছে খোজ ল'লোঁ-

এই ছাগলীটোৰ পিছ লৈয়েই এদিন

কবীৰা তাঁতীৰ ঘৰ ওলামগৈ। ইমান দিনে

বোৱা-কটাৰ কাম শিকা যে নহ'ল...