নতুন বছৰৰ চনেট

উঠা ইৰম। কাগজ লোৱা। কলম লোৱা। লেখা কবিতা।   

ভাঙি দিয়া আমাৰ চেতনাৰ প্রাচীণ জৰতা। নতুন বাৰতা-   

অনাগত দিনবোৰ তোমাৰ আৰু আমাৰ। সঁচা কথা,   

সপোন দেখা মানুহৰ বাবেহে আছে সমুখত দলিচা পতা।    

বছৰে বছৰে বছৰ বাগৰে। উঠা হে ইৰম উঠা।

নতুন ৰূপত আৰম্ভ হ’ব নতুন বছৰৰ নতুন মেলা ।     

কাণ পাতি শুনা। বুট জোতাৰ গৰকত থকা সৰকা  

নহয় আৰু ৰাতি, নিজম নপৰে গাঁৱত শিপিনীৰ গৰকা।   

ৰাতিপুৱাতে ওলাই যোৱা ল’ৰাটো সন্ধিয়া চকামকা  

উভতি ঘৰ সোমাবহি। মুখত হাঁহি। দুচকুত সপোন অঁকা। 

নাই ভয়, নাই আৰু নহয় আত্মাৰ ক্ষয় এচিকটা।  

গালিবৰ দৰেই কাণখোৱাই কয় মাথোন একেটাই কথা -  

বছৰ শেষ নৌহওতেই আৰু শেষ নহয় ধানৰ ভড়াল। 

মনৰ সন্তুষ্টিৰ কাৰণেই এনেবোৰ কথা ভাবি থকা ভাল।  

ৰচনা- ২০১০

Prakash, April, 2014