জেঠৰ ৰ’দত কাঠডাল শুকুৱাদি মানুহ শুকাইছে
কালিদাসক মহাকবি বুলিবলৈ টান পাওঁ
শুষ্কং কাষ্ঠং তিস্থতি-ক আকৌ অকাৰণে
নিৰস তৰুবৰ পুৰত ভাতি বুলি কোৱাটো
নিৰৰ্থক কাব্যিক বিড়ম্বনা মাত্ৰ নহয়নে
জেঠৰ শুকান মানুহবোৰে
প্ৰেম পাহৰিছে
অন্যায়ক উভতি ধৰিবলৈ
সামৰ্থ্য হেৰুৱাইছে
জ্বলিপুৰি এদিন ছাই হ’ম
তাৰ বাহিৰে শুকান মানুহবোৰৰ
আন একো আকাংক্ষা নাই
তথাপি জ্বলা নাই
প্ৰচণ্ড তাপত জ্বলি থকা নিৰুত্তাপ মানুহবোৰ
যাদুবাস্তৱৰ ই মোৰ আচহুৱা দেশ
এইবেলি আকৌ বৰষুণৰো
বেছি লেখ
সাধুবাস্তৱৰ ই কেনে আচাভুৱা বেশ
পানী যিমানে বাঢ়িছে মানুহবোৰ সিমানে শুকাইছে
মানুহ এতিয়া শুকুৱা সাগৰৰ লুকুৱা মাণিক
কুঁহিয়াৰৰ অঁহীয়া জবৰাই উভতি ধৰিব নাজানে
কুঁহিয়াৰ পেৰা ঘানিক।।
-সমুদ্ৰ কাজল শইকীয়া
No comments:
Post a Comment