ভুল কবি (মেটা-আত্ম)

সাংঘাতিক ঘটনা কিছুমান ঘটি থাকে অহৰহ অনৰ্গল

ক’ৰবাৰ পৰা ফুল এপাহ আহি পৰেহি, ক’ৰবাৰ পৰা পাত এখিলা

খেৰ-কূটাডাল আহি নিজে নিজে পৰেহি

জাহ যোৱা জীণ যোৱা অস্তিত্ববোৰৰ পৰা 

এটা নতুন অংকুৰণ দেখোঁ 

অনস্তিত্বৰ পৰা অস্তিত্বলৈ

অসতো মা সৎগময় 

অথচ 

ময়ে দেখোন কৈছিলোঁ থীয়’ৰী অফ ৰেণ্ডমনেছৰ কথা 

অথচ ময়ে দেখোন তেনেই অলপ সময়ৰ বাবে 

বহি শুনি চাই আছিলোঁ চাৰি হাজাৰ বছৰ 

অথচ ময়ে দেখোন তেনেই অকমাণি ঠাইতে বিচৰণ কৰিছিলোঁ 

এই পৃথিৱীখনৰ দৰে এক ক্ষুদ্ৰতম ঠাইত 

ক্ষুদ্ৰত্ব শিকোৱা পৃথিৱীয়ে নিজেই নাজানে বিশালত্বৰ কাহিনী

সেই যে একালত 

সাংঘাতিক বুলিবলৈ সাংঘাতিক একোৱেই নঘটে দেখোন

বুলি যে কবিতা লিখিছিলোঁ 

মইনো এনে কি সাংঘাতিক কিবা এটা বিচাৰি আছিলোঁ

মই তেন্তে কি গোটেই জীৱনজুৰি 

ভুল কবিতা লিখি থকা ভুল কবি? মই মস্ত ভুল কবি