সঁজাল কথোপকথন

পূৱাৰে পৰাই তোলৈ মনত পৰি মনটো সেমেকি আছে।
দেউতাই ফোনত একেষাৰ কথাকে ক’লে, হেনো এইবাৰো
পথাৰত পানী হোৱা নাই। লৰ মাৰি গৈ এতিয়াই পাছে
পথাৰখন চাই আহিবতো নোৱাৰোঁ।

এনেয়ে আৰু ভাত খোৱা শাক খোৱা দুই এটা কথা
পাতিলোহেতেন বা

সঁজাল কথোপকথনৰ কোঁহে কোঁহেও দেখোন
জীৱনে বিজুলী বুলায় চা

চকুৰ পানীৰে হ’লেও মানুহে মাটি তিয়াই
হীৰন্ময়ী বাখৰবোৰ মুঠি মুঠি কৰি সিঁচিছে
তই হে দেখা নাই।
হেজাৰ হেজাৰ মানুহে হাত ওপৰলে’ কৰি লহৰি তুলিছে