আবেগৰ চিঠি

কাৰোবালৈ মনত পৰি কন্দা মোৰ এয়ে প্ৰথম

কলপুলিৰ তলত আন্ধাৰে উচুপা

সেইদিনাৰ শেষ ৰাতিৰ এটা অদ্ভূত ঘ্ৰাণ

নাকত লাগিলহি

গা টলমল, লাগিলহি উখল মাখল আম পাতৰ বা

চকুৰ পানীৰে চকু জলক-তবক

হালধীয়া এধাৰি ফুলৰ মালা তোমাৰ খোপাত

মই গুজি দিয়া, ভেন গঘৰ হালধীয়া ঢৌবোৰৰ দৰেই

ভাঁহি আহে আজি

যি দৰে উটি আহে পাৰ্বতি প্ৰসাদ

অপৰাজিতাৰ মালা জঁয় পৰি গ'ল

হিয়া কেনেকৈ ভাগে, নাভাগিলে অনুভৱ নহয়, সঁচা

মই কিমান বেছি নিঠৰুৱা হৈ গৈছিলোঁ

কোনেও জনা নাছিল, শিলত মূৰ আফালি যে

মৰিবৰ মন গৈছিল কোনেও বুজা নাছিল

চকুপানীৰ এটা লুণীয়া হ্ৰদতেই যে মই বুৰি আছিলোঁ

ৰাতি-দিন - কোনেও অনুভৱেই কৰা নাছিল 

এতিয়া এনে লাগে যেন চোঁ মাৰি গৈ

সুধি আহিম তোমাক - তুমি কেনে আছা

কাৰোবালৈ মনত পৰি কন্দা মোৰ এয়ে প্ৰথম

তোমাৰ অবিহনে মই মোৰ কথা ভাবিব পাৰিছিলোঁ কেতিয়া

তোমাৰ চকুত চকু থৈ চোৱা ছবিবোৰেৰে

তোমাৰ আঙুলিত ধৰি যোৱা ৰাস্তাবোৰেৰে

তোমাৰ ওঁঠত ওঁঠ থৈ গোৱা গানবোৰেৰে

মই মই হ'লোঁ

আজিকালি অকলেই চাওঁ মুমূৰ্ষ বেলিৰ

ছিটিকি পৰা ৰং তেজৰ। ভৰিৰ তলুৱাৰ পৰা যদি

ধৰাখন খহি খহি পৰা যেন লাগে

- আওৰাওঁ প্ৰিয় গীত তোমাৰ। আওৰাওঁ তোমাৰ

প্ৰিয় সংলাপ লভিতাৰ।

এতিয়া এনে লাগে যেন চোঁ মাৰি গৈ

মনে মনে তোমাৰ দেৱালত লিখি থৈ আহিম

তুমি এটা হাঁহি-মাতি ফুৰা শৱদেহ নহ'বা

নিজে ধৰা পৰি যোৱাৰ ভয়ত সিদিনা যিটো

কৈ পঠাবলৈ নহ'ল।

ৰচনা - ১৯৯৮

(প্ৰথম প্ৰকাশ- "প্ৰান্তিক")