ৰিলীফ

পানী বাঢ়িছে। ঘৰ সোমাইছে।

জন্তু উটিছে। মানুহ ভাঁহিছে। ঘৰ খহিছে।

বাঘে ছাগে একেলগে সাঁতোৰে

ত্ৰাহি ত্ৰাহি আত্ৰাণি। যিয়ে যিহকে পায় তিহকে আজোৰে।

খামুচি ধৰিবৰ তোৰে মোৰে একেটি জীউ।

ভালপাবৰ ঘিণাবৰ,

আশীৰ্বাদে অভিশাপে একেখনি পিথৱী।

পিথৱীখন বুৰিলেও খামুচিবৰ হাত এখন

ক'ৰবাত কেনেবাকে নুবুৰাকৈ ৰয়।  

সোণ

বৰষাৰ পেমৰ কবিতা সদ্যহতে তেহেলৈ য'ক।  

তথাপি এইকণ কথা থাউকতে নক'লে নহয় -  

বানে আহি আমাৰ পেমবোৰ আৰু বেছি লিকটীয়া কৰি থৈ যায়।

বানে আহি আমাৰ পেমবোৰ আৰু বেছি আলতীয়া কৰি থৈ য'ক।