জেঠী

 একোৰেই যত্ন লৈ নাপালোঁ-

না নিজৰ দেহাটোৰ, না বেদান্তই দিয়া কলমটোৰ

মন্মীতে জন্মদিনত দিয়া জলকীয়া পুলিটো

পানী নাপাই দুদিনতে মৰহিছিল। 

কুকুৰ পুহিব নোৱাৰোঁ, মন গ’লেও নোৱাৰোঁ

কাৰণ আবদাৰ বিচাৰে, বিচাৰে আদৰ

(এই হেন উখৰা দেহজমিত সেয়া আৰু ক’ত)?

মেকুৰী পুহিব নোৱাৰোঁ, জানাইতো স্বৰূপ, 

নাকাৰ-ডেমাকীয়ে মোৰ মে’ল ইগ’ নামানিব ধূৰুপ।

ভগৱান এজনাকে পুহিম বুলিছিলোঁ, বিচাৰি পাবলৈ টান।

সেয়েহে এইবাৰ নিজগুণে আহি আৱিৰ্ভাৱ হোৱা 

জেঠী এজনীকে পুহিছোঁ।

সৌৱা কাণখোৱাৰ ঘৰৰ 

ৰান্ধনীশালৰ বেৰত আপোনমনে গৃহগোধিকা;

আৰু এইফালে মই হাৰাধনলৈ মনত পেলাই গুণগুণাও

‘তুমি যা দিয়েছো আপন মনে এবাৰ সকল ফিৰে নাও’…