গানৰ বাইদেউ

 আপুনি যেতিয়া আমাৰ সন্মুখত গান গাই আছিল, আপুনি তেতিয়া ক’ত আছিল?

ধূলিয়ৰি বামৰলী তেতিয়া পৃথিৱী ৰঙা কৰাৰ আখৰাত মগ্ন।

আপোনাৰ আঙুলিবোৰে হাৰমনিয়ামটোৰ ৰীডখিনিৰ ফালে আপোনাক টানিছিল।

আপোনাৰ চকুদুটাই সযতনে আপোনাৰ নশিকাৰু সকলক নিৰিখিছিল।

আপুনি আমাৰ চকুবোৰলৈ চাইছিল, আমাৰ মনবোৰলৈ ভুমুকিয়াইছিল।

আপোনাৰ সুৰত সুৰ মিলাবলৈ গৈ আমি আমাক পাহৰিছিলোঁ।

আপোনাৰ ওঁঠ দুটিয়ে আপোনাক টানিছিল সন্মুখত থকা প্ৰচেনিয়াম বক্ৰৰেখাৰ ফালে।

আপোনাৰ ডিঙিত ভাঁজ এটা হৈছিল। থুতৰি আৰু কপাল একেটা উলম্বৰেখাত নাথাকিছিল।

যত্নৰ আঙুলিবোৰ, যত্নৰ চাৱনিবোৰ, যত্নৰ ওঁঠযুৰি দেখিছিলোঁ।

আপুনি আমাৰ সন্মুখতে আছিল।

দেহৰ বনত কুলিৰে সুহুৰি কঁপিলে

গান এটা ঘটিছিল। সেইখিনিতে জন্ম হৈ সেইখিনিতে মৰা গান এটা।

যত্নৰ আঙুলিবোৰ, যত্নৰ চাৱনিবোৰ, যত্নৰ ওঁঠযুৰি দেখিছিলোঁ,

দেখি তধা লাগি ৰৈ ভাবিছিলোঁ

আপুনি তেতিয়া ক’ত আছিলে

যেতিয়া বনৰ ফাগুন আহিলে…

আপুনি সেইখিনিতে আছিলে

বা, আমি তেতিয়া ক’ত আছিলোঁ? আপুনি হয়তো জানিছিলে…