এজাক আকষ্মিক ধুমুহাৰ বাবে মই সম্পূর্ণ প্রস্তুত
আছিলোঁ।
থান বান হৈয়ে যাওক মোৰ সাতাম পুৰুষীয়া
এৰিবও নোৱাৰা ধৰিবও নোৱাৰা ঘৰ এয়া।
এজাক ধুমুহা আহিবই আহিব - বিশ্বাস এটা সাঁচি
ৰাখিছিলোঁ।
এজাক ধুমুহাৰ প্রত্যাশাৰে ঘৰ বাজ হৈ দুহাত মেলি ধৰিলোঁ
ধুমুহা? হাতৰ তলুৱাত এটোপাল পানী, উৱা!
পলমকৈ বুজিলোঁ কাৰোবাৰ চকুপানীহে সেয়া।
অসময়ৰ নিয়ৰ। হিম চেঁচা নহয়। তপত। কাকো নেদেখিলোঁ-
তেওঁক বিচাৰি দিবা নিশিথ একাকাৰ। ঘৰ বাহিৰ তেনেই
হুৱাদুৱা।
কাৰ চকুপানী বুজাৰ আগেই যাৰ চকুপানী তেওঁ চকুৰ আঁৰ হ’ল
ঘৰ থান বান হ’ল, দিক বিদিক বিচাৰি অঘৰী হ’ল ঘূৰি কাণখোৱা।
ভালেদিন হ’ল। মোৰ পুৰণা ঘৰটো নাই। এটা ন ঘৰৰ নক্সাও
নৰ’ল।
আকষ্মিক কিহবাৰ প্রত্যাশা থাকিলে সেই আকষ্মিকতা আকৌ
কেনেকুৱা !
ধুমুহা আহিল গ’ল, সম্বিৎ নহ’ল। মুঠতে কাণখোৱাৰ ঘৰটো
হেৰাল...
No comments:
Post a Comment