বতৰ (চনেট)

গোটেইখনকে গোমা কৰি আনিছে। মেঘে ওন্দোলাইছে। এই মাত্র কিবা কথা এটা পাহৰিলোঁ।

পাহৰিলোঁ, কিন্তু কি পাহৰিলোঁ মই পাহৰি থাকিলোঁ যে। 

তুমি মিছা কথা নোকোৱা বুলি তুমিয়েই কৈছিলা পাছে।

পাহৰিলা হ’বলা! তুমি যে খুব তোমাৰ কথা মনত থাকে বুলি কৈছিলা মনত ৰাখিছিলোঁ।

মানুহে কয় সলনি হ’ল বহুতো। পিছে মই সেই একেটাই মিছলীয়া কবি হৈয়ে থাকিলোঁ।

তোমাৰ সেইটোৱেই চোন গোকাট মিছা কথা আছিলে

আজিও আগৰ দৰেই মিছা কওঁ। ভয় খাব নালাগে,

মুখামুখি হ’লেই আজিও মই তোমাক ভালপাওঁ বুলিয়ে ক’ম দিয়া, কথা যি দি থৈছিলোঁ

ঠিক অলপ আগলৈকে কেনেকুৱা আছিল আকাশখন। আকাশৰ ৰং?  

ঠিক কোনখিনিত আছিল ইমান ডাৱৰ? ক’ৰ পৰা ওলালেহি এইজাক ফেৰফেৰীয়া বতাহ  

এই কথাতে মানুহৰ মানুহ হোৱাৰ যশ। মানুহে পাহৰে, সেয়ে ঢং।  

মানুহে মিছা কথা ক’ব পাৰে। নোৱাৰিলে অন্য জানোৱাৰ, যাৰ নাই মিছা কথা কোৱাৰ অৱকাশ।

তুমি কেতিয়াও মিছা কথা নোকোৱা বুলি কোৱা মোৰ মনত আছে খাটাং 

কি যেন এটা ইম্পৰটেন্ট কথা পাহৰিলোঁ। ব’হাগ শেষ নৌহওতেই ক’লা কৰি আনিছে আকাশ। 

Art: Anupam Saikia