ক (৫)

(কাণখোৱা ভার্ছেজ মনবৰাগী)

১

কাণখোৱাই দুৱাৰ ঘৰ বান্ধে আঁটি আঁটি

মনবৰাগীয়ে সিন্ধি খন্দা চোৰক আনে মাতি।।

২

কাণখোৱাই ফুটগোধূলিতে লয় শোৱা পাটী

মনবৰাগীয়ে বন ঘোষাফাকি জুৰে ওৰে ৰাতি।।

৩

মনবৰাগীৰ কথা শুনি কাণখোৱাৰ বিলাই

যাৰ সমুখতে মুখ খুলে, সিয়ে ধৰি কিলায়।

মনবৰাগীয়ে সাধৰ কাপোৰ ফালি ফালি যায়

কাণখোৱাই পিৰালিতে তাকে বহি বহি চিলায়।।

৪

কাক কওঁ কোনে পতিয়াব

যাকে কও সিয়েই লঠিয়াব

এবেলি এহেলৈ আহি ক'লে মনবৰাগীয়ে-

ক কাণখোৱা ক

চকুৰ পানীত উটিল কাণখোৱাৰ কথা

- এহ্‌ একো নহয় থ!!