অ’ তই আহিলিয়েই হবলা
হঠাৎ যে নৈশব্দৰ কোলাহল...
অই আহিলেই মোৰ পদূলি উৰুঙা হয়
হাতত হাত থ’লেই তই নিঃসংগ হৈ পৰোঁ মই
বুকুত তই সাবটি ল’লেই দূৰত্ব বাঢ়ি আহে
মোৰ নিজৰ পৰা নিজলৈ
তোৰ বাবেই মই নাৰী হ’লোঁ
হেইনাৰ মূলাৰৰ দূৰন্ত আশা
তোৰ অবাধ্য হাতৰ পৰশত মই লাঞ্ছিত হওঁ
নিজৰ ভিতৰতে নিজেই নিঃশেষ হৈ যাওঁ
তই কোৱা প্রতিটো কথাতে মই শব্দহীনতাত ভূগোঁ
বুকু উজাৰ কৰি দিয়া ভালপোৱাৰ পিছত
আৰু একো বাকি নাথাকে
মৃত্যু
কিম্বা
জীৱন
আহ ফাগুণ। মোৰ দুৱাৰ খোলা।
বাধা দিব পাৰি জানো তোৰ অবাধ অভিসাৰ?
No comments:
Post a Comment