শ্রীধৰ কন্দলীয়ে জানে

শ্রীধৰ কন্দলীয়ে জানে দেখিবলৈ কেনেকুৱা

মানুহে যে কৈ থাকে কাণখোৱা কাণখোৱা

কৃষ্ণ গোঁসায়েও নেজানিছিল, জানিছিল যশোদাই

কি কৰে ক’ত থাকে ল’ৰাৰ কাণ খাই ফুৰা।

হাতত দা-যাঠি কাণত ৰঙা ছাতি[i]

দিহিঙে দিপাঙে ঘূৰি পকি দিনে ৰাতি

শ্রীধৰ কন্দলীয়ে জানে ল’ৰাৰ কাণ খায় কিয়।

শিয়ালীৰ কটা কাণত জ্বলি থাকে বাতি।[ii]

শ্রীধৰ কন্দলীৰ ইকাটি সিকাটি শোৱাপাটী

দূৰণিৰ পৰা আৰু ৰৈ ৰৈ নেথাকিবা মাতি

আজি মোক শুবলৈ দিয়া, কাণখোৱা ওলাবহি পাৰে

আজি মোক শুবলৈ দিয়া, এই নিজান নিমাও ৰাতি।।

---

[i] ই বোলে কাণ খোৱা,   সি বোলে কাণখোৱা

        কাণখোৱাই কি কাম কৰে,

হাতত দা-যাঠি,         কাণত ৰঙা ছাতি

          ল’ৰাৰ কাণ খাই ফুৰে।

[ii] শিয়ালী এ নাহিবি ৰাতি,

তোৰে কাণ কাটি লগাম বাতি।

[“কাণখোৱাৰ ঘৰ” সংকলণৰ পৰা।

KANKHOWAR GHAR (ABODE OF KANKHOWA, collection of Verses in Assamese),

published by Samaswar Prakashan, Guwahati-3, North East Book-fair, Dec. 2009]