নাকৰ পানী চকুৰ পানী একাকাৰ কৰি ক’লা বৰণীয়া ল’ৰাটোৱে
কান্দি কান্দি ক’লেঃ
হামু কৌটি ব্রহ্মাণ্ডক নায়ক
ব্রহ্মাদি দেৱক পৰম দেৱতা হামাক মহা মহা যজ্ঞে সন্তোষ
কৰাইতে নাহি পাৰত।[i]
মাকজনীয়ে ল’ৰাটোক ধৰি আনি মেৰিয়াই মেৰিয়াই বান্ধি থ’লে।
নাপায় আৰু দেই! এনেকৈয়ে চলে জগত, অলপ ভাল, অলপ মন্দ।
মিছা ভকতি-মিছা চেনেহে কি খন সুজিব, ভোকত ভাত দুখত মাত নহ’লে?
সঁচা কথা ক’লে জগৰ লাগে। এদিন মাধৱেও
চকুপানী টুকিছিল দুদণ্ড।
সহিয়া থাকিলে ভাল সকল জগতে বোলে
উচিত বুলিতে লাগে দণ্ড।
যেতিয়াই মোৰ ভোক লাগে, ভোকত পেটটো পকাই ধৰে
মাধৱলৈ মনত পৰে
সুৰভি চাৰিতে লাগে বুলি শোৱা পাটী এৰি চকু মোহাৰি টোপনি
চিকুণ পূৱা
মাধৱলৈ মনত পেলাই কান্দে কাণখোৱা
[“কাণখোৱাৰ ঘৰ”
সংকলণৰ পৰা।
KANKHOWAR
GHAR (ABODE OF KANKHOWA, collection of Verses in
Assamese),
published by
Samaswar Prakashan, Guwahati-3, North East Book-fair, Dec. 2009]
No comments:
Post a Comment