পিৰালিত পৰুৱাই পিৰপিৰালেই

পিৰালিত পৰুৱাই পিৰপিৰালেই

গোটেই ঘৰটো জিকাৰ খাই উঠে

নবীৰ নৌকাত উঠি জিকিৰ দোহাৰি

ঘৰটো ক’ৰবালৈ গুছি যাব খোঁজে

বুর্বক ঘৰৰটোৱে বুজিকে নাপায়

সি যে ক’লৈকো যাব নোৱাৰে

তাৰ উৰুখা তালুৰে

এই ওলাওঁ এই সোমাওঁ জিৰণীয়া চৰাই

ঘৰত থকা মানুহবোৰৰ ভয় যে বহুত

আমে মলিয়ালে ভয়।

পিৰালিত পৰুৱাই লানি পাতিলে ভয়।

পানী বাঢ়িলেই বিপদ যে বহুত।

অৰঙে দৰঙে বা বনাই উভটি আহোঁ মই

মোৰ ঘৰটোলৈ। ঘৰটোৱে সাবটি মোক লয়।

ঘৰটোৱে মোক এৰি থৈ যাব নোৱাৰে ক’লৈকো

ময়ো ঘৰটো এৰি বেছি সময় বাহিৰত থাকিব নোৱাৰোঁ।।

Art: Anurekha Dev [24 Strings, Performance]

[“কাণখোৱাৰ ঘৰ” সংকলণৰ পৰা।

KANKHOWAR GHAR (ABODE OF KANKHOWA, collection of Verses in Assamese),

published by Samaswar Prakashan, Guwahati-3, North East Book-fair, Dec. 2009]