সিহঁতে যেন মোকো লৈ যায়

বতাহত কঁপে কলপাত        নৌদিওতেই ধলফাট

ৰৈ ৰৈ কোনে লগাইছেহি মাত

চকু মোহাৰি বাহিৰ হ’লোঁ        বাজলৈ ওলাই দেখা পালোঁ

মোৰ বাবে ৰৈ কোনো নাছিল তাত

কদম তলীত কিহৰ উছৱ        সঁচানে বাৰু নে গুজৱ

কিয় জানো আজি ৰং চৰিল গাত

ঢাপলি মেলি ইমান মানুহ        ক’লৈ যায় কি কৰে বাৰু

লানি নিছিগা মানুহৰ নাই আঁত

সিহঁতে যেন মোকো লৈ যায়

সিহঁতে মোকো লগতে লৈ যায়

কান্দি কান্দি কয় কাণখোৱাই

সিহঁতে যেন মোকো লৈ যায়

মূৰৰ ছুলি ছিঙি আজুৰি        বুকুতে এটা ভুকু মাৰি

কান্দি কান্দি কয় কাণখোৱাই

ময়ো গান গাম হিয়া উজাৰি        নাচিম বাগিম দুবাহু দাঙি

সিহঁতে যেন মোকো লৈহে যায়

নাজানোঁ আজি কিহৰ সকাম        মানুহে ইমান কৰিছে কাম

কেনেকৈ পাম সেই কথাৰ আঁত

পিছে পিছে ময়ো বুলিম বাট

[“কাণখোৱাৰ ঘৰ” সংকলণৰ পৰা।

KANKHOWAR GHAR (ABODE OF KANKHOWA, collection of Verses in Assamese),

published by Samaswar Prakashan, Guwahati-3, North East Book-fair, Dec. 2009]